Bir Base44 uygulamasını yerelleştirmek için onu Base44'ün sunduğu iki yönlü senkronizasyonla GitHub'a bağlar, çeviri kataloglarını da bu depoda commit'lenmiş dosyalar olarak tutarsın. Base44 editör ile depo arasındaki her değişikliği zaten yansıtır, yani dil dosyaları main branch'ine düştüğü anda uygulamanın parçası olur. globalize.now, yapay zekâ destekli yerelleştirme altyapısıdır: anahtarları ve dil dosyalarını üretir, projendeki runtime kütüphanesi de onları sunar. Runtime yolunda bir panel yoktur ve sayfa yüklendikten sonra hiçbir şey sayfayı çevirmez.

Base44 uygulaman neden yalnızca İngilizce?

Çünkü arayüz metinleri bileşenlerinin içinde düz string olarak duruyor. Base44'e bir rezervasyon sayfası yazdırdığında, katalogdan okuma yapmak yerine <h2>Your bookings</h2> ifadesini doğrudan bir React bileşenine yazar. Her başlık, buton etiketi, boş durum metni, toast ve doğrulama mesajı, prompt'u yazdığın dilde JSX'e gömülür.

Bu bir Base44 hatası değil. Prompt'la çalışan her builder böyle davranır; Cursor sürekli koda gömülü metin ekliyor yazımızda belgelediğimiz kalıbın aynısı bu. Model, istediğin iş için en kısa doğru kodu yazar. Sen de bir dil katmanı istemedin.

Base44'e “uygulamayı Almancaya çevir” demek de çözmez. Modelin incelediği ekranların Almanca bir kopyasını ya da anında uydurduğu küçük bir strings nesnesini alırsın. Sonraki prompt yine İngilizce yeni metin yazar, çünkü projede metinlerin katalogdan geçmesi gerektiğini söyleyen hiçbir şey yok.

Base44 aslında ne üretiyor?

Vite ile kurulmuş standart bir React projesi. Base44'ün proje yapısı dokümanları, Code sekmesinde ve bağlı depoda gördüğün düzeni gösterir: src/pages her route için bir dosya içerir, yani Home.jsx / olur, Settings.jsx ise /settings olur; src/components yeniden kullanılabilir parçaları ve hazır bileşenlerin bulunduğu bir ui/ klasörünü barındırır; src/api, src/hooks, src/lib ve src/utils SDK istemcisini, hook'ları ve yardımcı fonksiyonları tutar.

Yerelleştirme için iki dizin diğerlerinden daha önemli. functions/ backend mantığını tutar, her fonksiyon için bir TypeScript dosyası vardır ve bu dosyalar kullanıcının okuduğu metinleri üretir: hata yanıtları, e-postalar, oluşturulan belgeler. entities/ veri modelini JSON şema dosyaları olarak tutar; iki yönlü senkronizasyonda entity'ler depoda değil Base44'ün içinde yönetilir.

Yani bir Base44 uygulamasında kataloğun kapsayabildiği iki metin yüzeyi var: React istemcisi ve backend fonksiyonları. Kapsayamadığı bir yüzey de var: entity'lerin içindeki veri. Bu sonuncusuna aşağıda yeniden döneceğiz.

Base44 uygulamasını depoya nasıl alırsın?

Bağlantı Base44'le birlikte geliyor. Editörde Dashboard'u aç, GitHub simgesine tıkla ve bağlan. GitHub hesabında ya da organizasyonunda Base44 Builder uygulamasına yetki ver, erişebileceği depoları seç ve uygulama için yeni bir depo oluştur. Bundan sonra depo ile editör iki yönde de senkron kalır.

Base44 dokümanlarındaki iki kural, sonraki her şeyi belirliyor. Birincisi, senkronizasyon otomatik: Base44'de yaptığın değişiklikler ve AI'ın prompt'tan yaptığı değişiklikler push adımı olmadan depoya commit'lenir, elle push etmek için bir buton da yok. İkincisi, geri dönüş yolu main branch'i. main'a merge edilen her şey Base44 uygulamasında görünür hale gelir; master ya da başka bir varsayılan branch adı desteklenmez. Merge'den sonra yeni sürümü kullanıcılara açmak için Publish'e tıklarsın.

İki yönlü senkronizasyon için Builder planı ya da üstü gerekir ve ilk bağlantıyı yalnızca uygulama sahibi kurabilir. Hesabın daha eski, tek yönlü Export to GitHub entegrasyonunu kurduysa, GitHub panelinde onu kaldırıp iki yönlü senkronizasyonla yeniden bağlanman için bir bağlantı bulunur. Tek yönlü yol editöre hiçbir şeyi geri getirmez, yerelleştirmenin ihtiyaç duyduğu yön ise tam olarak bu.

Yerelde çalışmak için depoyu klonla, npm install komutunu çalıştır, Base44 CLI'ı kur, ardından klonu uygulamasına bağlamak için base44 login ve base44 link komutlarını çalıştır. base44 dev frontend'i yerel bir backend'e karşı çalıştırır. Yerel branch'ini main'a merge etmek, değişikliği geri senkronize eder.

Base44 uygulaması için “panelsiz” ne demek?

Çevrilen metinlerin, uygulamanın çağırması ya da senin dışa aktarman gereken barındırılan bir serviste yaşamaması demek. Metinler src/locales/de.json içinde, src/pages/Home.jsx'in yanında yer alır; aynı commit'lerde sürümlenir, aynı PR'larda gözden geçirilir ve aynı Publish tıklamasıyla yayına alınır.

Diğer yaklaşımların her birinin Base44'te özellikle bir bedeli var. Sayfayı tarayıcıda çeviren bir runtime widget'ı kaynağa dokunmaz, yani depo hâlâ uygulamanın İngilizce olduğunu söyler ve her ziyaretçi sayfa yüklenirken çeviri gecikmesini yaşar. Kendi editörü olan barındırılan bir çeviri aracı, doğruluğu deponun dışında tutar; böylece Base44'ün kurduğu iki yönlü senkronizasyon, içinde diller bulunmayan bir kod tabanını senkronize eder. İkisi de senin elindeki dosyalarda zaten bulunan metinle senin aranda ikinci bir sistem bırakır.

Depo-yerel yaklaşım senkronizasyonu tasarlandığı gibi kullanır. Kataloglar dosyadır. Dosyalar commit'lenir. Commit'lenen dosyalar main'a ulaşır. main editöre ulaşır. Boru hattının tamamı bu ve hiçbir parçası yerelleştirmeye özgü değil.

Depo odaklı kurulum nasıl çalışır?

Depoyu uygulamada bağla ve dönüşümü bir kez çalıştır. Dönüşüm, bileşenlerindeki ve backend fonksiyonlarındaki düz string'leri bulur, onlara anahtar verir, projede yoksa i18next ya da Lingui gibi bir runtime kütüphanesini bağlar ve deponda kaynak katalog ile ilk hedef dilleri içeren bir PR açar. Teslimatın tamamı bu PR'dır. Onu GitHub'da diğer değişiklikler gibi gözden geçir, main'e merge et; Base44 de onu editöre yansıtır.

Bundan sonra push job'ları yeni katalog birimlerini çevirir. Base44'e yeni bir özellik yazdırıp senkronizasyon onu commit'lediğinde, kaynak katalogdaki yeni anahtarlar çevrilir ve PR olarak teslim edilir. Merge et, Publish'e tıkla; özellik her dilde yayında. Prompt alışkanlıklarının hiçbirini değiştirmen gerekmez ve uygulaman runtime'da harici bir servisi çağırmaz.

Aynı yaklaşım Lovable, Bolt, v0 ve Replit üzerinde de çalışıyor; dördü de sana konvansiyonel bir front-end projesi verdiği için işleyiş aynı. Katalog yapısıyla ilgili en ayrıntılı anlatım Lovable rehberinde, yerel senkronizasyonu olmayan bir builder için dışa aktarma adımı Bolt rehberinde, kod düzeyinde Base44'ün React ve Vite çıktısına en yakın olanı ise Lovable'ın klasik stack'i için Vite rehberinde. Bir builder'a bağlanmadan seçenekleri karşılaştırıyorsan vibe coder'lara genel bakış daha iyi bir başlangıç noktası.

Backend fonksiyonlarında hangi metinler var?

Sunucu tarafında üretilen ve kullanıcının okuduğu her şey. Bir fonksiyonun döndürdüğü doğrulama hatası, gönderdiği e-postanın konu satırı, oluşturduğu PDF'in gövdesi, bildirimin metni. Bu metinler JSX olarak hiç görünmez; bu yüzden front-end kataloğunda yer almazlar ve bir runtime widget'ı onları göremez.

Kalıp istemcideki ile aynı. İstenen dili gelen request'ten oku, o dilin kataloğunu fonksiyon tarafında yükle ve anahtar namespace'ini istemciyle paylaş; böylece bir mesaj arayüzde de API yanıtında da aynı anlama gelir. functions/ dizini depoda olduğu için dönüşüm bu dosyaları diğer kaynaklar gibi ele alır ve kataloglar onların yanında durur.

Peki entity'lerin içindeki içerik?

Base44'e özgü sınır burası. Entity'ler Base44'ün içinde yönetilen veri modelindir ve iki yönlü senkronizasyonda deponun parçası değildir. Ürün adı, hizmet açıklaması ya da yardım makalesi gibi bir kayıt arayüz metni değil veridir ve hiçbir katalog onu içermez.

Veri içeriği için entity'nin kendisinde bir dil boyutu gerekir: bir locale alanı ya da her dil için ayrı bir alan ve ziyaretçinin dilini okuyan sorgular. Kurulum, Lovable uygulamalarında veritabanı içeriği için anlattığımızla aynı; bu bir yerelleştirme aracı kararı değil, Base44 entity editöründe vereceğin bir veri modeli kararı. Erkenden planla, çünkü kayıtları olan bir entity'ye sonradan dil alanı eklemek, yeni bir entity'ye eklemekten daha çok iş çıkarır.

Lovalingo kullanıyorsan ne olacak?

Lovalingo, Ağustos 2026 sonunda kapandı; yayımlanan kullanım senaryoları arasında Lovable, v0 ve Bolt'un yanında Base44 de vardı. Bir Base44 uygulamasını onunla yerelleştirdiysen o metinlerin inecek bir yere ihtiyacı var. Bu sıfırdan kurulum değil, bir geçiş: önce dışa aktar, sonra dönüştür. Geçiş rehberi bunu adım adım anlatıyor, karşılaştırma sayfası ise çeviriler barındırılan bir servisten deponun içine taşındığında nelerin değiştiğini ele alıyor.

İkinci bir dil eklemeden önce neleri kontrol etmelisin?

Senkronizasyonun eski dışa aktarma değil, iki yönlü olduğunu doğrula. Base44'de GitHub panelini aç ve bağlı bir depo gösterdiğini kontrol et; “Looking for the old setup?” bağlantısını sunuyorsa tek yönlü yoldasın ve yeniden bağlanman gerekir.

Varsayılan branch'inin main olduğunu doğrula. Base44 geri yansıtma için yalnızca bu branch'e bakar; başka bir yere merge edilen PR editöre hiç ulaşmaz.

Bir runtime kütüphanesi var mı diye bak. Base44'den herhangi bir noktada dil desteği istediysen i18next ya da elle yazılmış bir context eklemiş olabilir; dönüşüm mevcut olanı korur ve onu besler.

İkinci dilde kayıt eklemeden önce entity içeriğinin dil alanını nerede alacağına karar ver. Bu kısmı kataloglar senin yerine yapmaz.

Yönlendirmeni kontrol et. Base44 sayfaları dosya tabanlı olduğundan URL'deki dil öneki bir kez vereceğin bir yönlendirme kararıdır ve arama motorlarının her dili nasıl gördüğünü belirler. Dil seçici ve hreflang rehberi seçenekleri ele alıyor ve bunlar doğrudan aktarılabilir.

Nereden başlamalı?

Base44'de iki yönlü GitHub senkronizasyonu açık değilse aç, branch'in main olduğunu doğrula ve depoyu uygulamada bağla. İlk pull request kod tabanını dönüştürür. Sonrası bir merge, bir Publish tıklaması ve istediğin diller. Lovable entegrasyon sayfası editör içi yolu olan bir builder için aynı akışı anlatıyor ve orada yazılanların çoğu Base44'e değişmeden aktarılır.

globalize.now koda gömülü uygulama metinlerini çeviriye hazır dil dosyalarına dönüştürür ve sen yayına aldıkça güncel tutar.

globalize.now'ı ücretsiz dene